Sóc només pols, però em penso estrella.

dimecres, 1 d’octubre del 2014

VIATGE





Terra llaurada,
llavor, ferida.
Cargols nus
als marges cremats.

Viatjo a Orió,
guerrer d'hivern.
Cinturó cordat.
Tornada incerta.

divendres, 26 de setembre del 2014

CANÇÓ DE BRESSOL DE BOIRA




Es fa de dia,
la nit s'aprima,
la boira gronxa,
blanca pubilla.

A les obagues
la nit poruga
perd la sabata
de vidre i lluna.

El sol rebota,
pilota blanca,
del cel al terra,
de branca en branca.

Feta de plata,
la teranyina
tota s'enjoia
i s'il·lumina.

La boira alta
es despentina
el sol li eixuga
la son tan fina.

Parracs de núvol
a les altures,
un nen perdut
va escampant engrunes...

dimecres, 24 de setembre del 2014

CONVERSES AMB GENT GRAN: JOAQUIN AGEA I GONZÁLEZ.









El Senyor Joaquín Agea i González va néixer el dia 28-11-1922 i té 91 anys. Ara mateix és una de les persones més grans de Sant Adrià de Besòs (Barcelonès Nord) i té dos fills (Araceli i Joaquín); quatre néts (Blas i Joaquín Llamas i Agea, Aitor i Wendy Agea i Gómez) i sis besnéts (Laia i Irene Llamas López; Blas i Eric Llamas Alvarez i Maria i Pablo Agea Martos.

El Senyor Agea, de petit, ja havia estat molt amic dels meus pares:

“Amb el teu pare (el Quicu) i la teva mare (la Montse) havíem jugat a ‘fet i amagar’, a ‘la corda’ i al ‘burro’, aquell joc que consistia en ajupir-se tots, un darrera l’altre enfront d’una paret, de manera que es formava com un cavall ben allargat, sobre el qual havíem de saltar els altres i aguantar-nos-hi... Moltes vegades anàvem cap el riu Besòs, a veure els ànecs i les gallines; cap a Torre Baró, on es formava un rierol petit i ens hi podíem banyar sense perill; i cap a la Font de l’Alzina...
“Quan ens vàrem fer grans, els teus pares varen venir tots dos a treballar amb mi, a Can Baurier, aquella fàbrica tèxtil que hi havia allà baix, al barri de St. Joan. Més endavant el teu pare va plegar, per anar a treballar a l’empresa ‘Gradulux’, la de les persianes. El teu oncle Manel també hi va treballar i recordo que em va venir a posar unes persianes a casa.

“Últimament els teus pares venien molt cap a Tarragona, on nosaltres tenim una torreta i, de vegades, s’hi estaven una nit i després continuaven cap al Delta de l’Ebre a fer excursions... també anaven a veure uns cosins que tenien per allà. Un dia aquests cosins els varen regalar molts pollastres petits i els varen portar per a nosaltres...

EL ‘CAMP DE LA BÓTA’

“De després de la guerra m’han quedat les imatges terribles dels afusellaments del ‘Camp de la Bóta’. Els més atrevits del barri havíem anat alguna vegada, a les sis del matí, a amagar-nos pels voltants, entre la vegetació, que era molt densa i havíem pogut observar com mataven aquella pobra gent. Ara un, ara l’altre. I sobretot, al final, sentíem els trets ‘de gràcia’. Els comptàvem i així sabíem quants n’havien mort aquell dia... però el meu pare se’n va assabentar, em va renyar molt fort i no vaig tornar-hi més...”

I en aquest punt, per a mi és inevitable tornar a recordar-me d’aquell capellà, Mn. Pere Ribot, que fou rector de la parròquia de St. Joan en la postguerra i en una entrevista al setmanari ‘El Temps’, va explicar poc abans de morir, que el soroll de les metralladores cada matinada se li va fer insuportable i va haver de marxar del poble.

LES SIRENES

“De durant la guerra recordo sobretot les sirenes, que avisaven quan venien avions a bombardejar: ‘Són de los nuestros? No? Pues a correr, a los campos’ I tots corríem a amagar-nos on podíem, però el meu pare es quedava sempre a fora, perquè era carrabiner i havia de vigilar...

“En els camps no havíem fet mai maleses. Com a màxim havíem agafat alguna panotxa per menjar, però res més...

UN ‘MAQUIS’

“Mentre jo feia el servei militar, a principis dels anys quaranta, un dia varen detenir a França un ‘maquis’ (aquest era el nom que es donava als guerrillers antifranquistes) i el varen entregar aquí. Quan jo el vaig conèixer, vaig intentar reconfortar-lo i li vaig dir que jo pensava que no li farien res. Ell, agraït per les meves paraules, em va regalar un rellotge d’or que portava, però després en la seva declaració va haver d’explicar que havia consultat el rellotge i que, en arribar, l’havia regalat a un soldat. De manera que vaig haver de retornar aquell rellotge, però d’una manera discreta i no em va passar res... A ell, com a tants altres, se’l va emportar la Guàrdia Civil i no vaig tornar a saber-ne res més...”

EL CASAMENT

“Vaig ser l’últim de la meva colla en llicenciar-me de la ‘mili’. I aleshores em vaig casar amb l’Araceli; era el 12 de desembre de 1946. I vàrem posar-nos a viure al carrer Simanques, en el barri d’Artigues, amb el cunyat i la cunyada, tots en comunitat, perquè era l’única manera; després, en 1954, quan ja havien nascut els meus dos fills, vàrem traslladar-nos al barri del Remei. I així va començar aquell ritme de vida que va durar tants anys: deu minuts abans de les sis del matí sortia cap a Can Baurier, on treballava fins a les dues del migdia. I després de dinar, tota la tarda tallant cabells als homes per les cases... I a tu, més d’una vegada i més de dues, t’havia anat a buscar a l’escola, per portar-te a casa i tallar-te els cabells...

ELS LLOCS DE TREBALL

“A Can Baurier de seguida va saber tothom que jo feia de barber, de manera que fins i tot el Director, senyor Rosanes, un dia que es passejava per la fàbrica amb l’amo –que era un francès-- em va veure com tallava els cabells a un altre treballador i em va demanar que després anés a casa seva, a tallar-los-hi. I així, quan la gent va veure que jo tallava els cabells al director i a altres encarregats com en Magem i en Gabarró, varen començar a demanar-me favors. I de vegades aconseguíem alguna cosa, com quan varen entrar a treballar dos disminuïts psíquics, encara que tenien molt poca força i varen portar alguns problemes, però el cas és que n’hi ha un a qui diem Joanitet, que encara el veig ara i, almenys, cobra una pensió de jubilació i pot anar tirant...

ELS BUROTS

El meu pare, com a carrabiner, també havia fet servei de burot, per controlar les mercaderies que entraven al municipi. En aquella època, hi havia gent que feia aquests controls i que robaven molt. Igual que els que treballaven al moll de Barcelona. Uns robaven molt i altres res. El meu pare era d’aquests últims...

EL ‘BARRI XINO’

“De totes maneres, no puc dir que no m’hagi divertit. Això també és veritat. Hi havia l’amic Puga, que era el propietari de la sala de festes ‘Apol•lo’, al ‘Barri Xino’. I els de St. Adrià ens considerava tots amics seus, de manera que ens deixava entrar de franc .

“També li vaig tallar els cabells al Manolo Escobar, que vivia aquí al costat, en el Barri de ‘La Salut’. I moltes vegades anàvem a veure’l quan actuava. Sempre hi havia gent fent cua davant del seu camerino, per veure’l i parlar amb ell. Quan ens veia a nosaltres ens feia un petó i de seguida passàvem cap a dintre...

LES BROMES D’EN JOAQUÍN

El senyor Agea també és un gran bromista. Una vegada va distreure una colla de nens, dient-los que a la cantonada hi havia un camió ple de caramels, que s’havia estimbat i que tothom en podia agafar. Un altre dia a un amic seu, que es deia Miguelín Garcia, li va insistir tant que feia mala cara, que l’altre es va suggestionar de mala manera i va acabar acudint al metge, per veure què li passava. Sempre hi havia algú que hi queia, en els seus acudits, per exemple quan ell els deia que un mico estava a punt de caure del cel en paracaigudes...

I QUAN VA MORIR EN FRANCO

“Collonut! Em va semblar collonut, perquè jo sempre he tingut idees socialistes, però de veritat, no com ara... de molt jovenet jo havia anat amb els ‘pioneros’ de la UGT (Unió General de Treballadors). I me’n recordo molt, d’en Durruti (el de la CNT-FAI), perquè va venir diverses vegades aquí, a St. Adrià, al bar ‘Sevilla’; i sempre tenia molt en compte les criatures i ens saludava...

“El meu germà gran, Sebastián Agea, el que treballava a la fàbrica de ‘El Vidre’, va marxar voluntari amb la columna del capità Vayo. Primer varen intentar desembarcar a Mallorca, però no varen poder i varen tornar cap aquí. Després varen anar cap a Teruel i allà varen morir, en Sebastián i un cosí germà nostre...

I, finalment, no puc deixar de fer constar que un dia va tenir una experiència molt especial, que el va convertir en protagonista involuntari d’un article periodístic en la revista especialitzada ‘KARMA.7’ (1).

I ell mateix no pot deixar de fer constar que, per sobre de tot, se’n recorda molt, de la gent de St. Adrià. I em posa exemples: en Narbón, els germans Blasco (Miquel i Florenci), la vídua d’en Miquel, senyora Conxita...

(1)‘KARMA.7’, nº 214, setembre 1990, pàg. 44, Así se investiga un caso OVNI, per R. Navia i J. Díaz, on el senyor Agea és al•ludit amb les inicials J.G.

 


 

Cariàtide





 Amedeo Modigliani: Cariatide 1912-1913 Museum of Modern Art New York Cariatide 1912-1913 Museum of Modern Art New York

 
Cariàtide,
sostinc el pes
del propi dolor,
braços amunt ben quiets,
amb la pell de pedra
que s'engruna.

Cariàtide,
encara el cor
batega ben viu
dintre la pedra grisa,
sempre excessiu.

Cariàtide,
els ulls de pluja
ploren la pedra,
i el temps es riu
de la nuesa
tan aspra
que em sobreviu.

dissabte, 12 de juliol del 2014

COMICS

Ich habe diese Comic von Ralf König und kann irgendjemandem verleihen:
Elftausend Jungfrauen, 1. Auflage September 2012, by Rowohlt Verlag GmbH, Reinbek bei Hamburg.
ZUSAMMENFASSUNG.- Mit sage und schreibe elftausend Jungfrauen geht die britannische Prinzessin Ursula um 300 nach Christus auf grosse Fahrt gen Rom, weil sie standhaft keusch bleiben und nicht heiraten will. Und das soll bitte schön der Papst absegnen!
Die Rückreise führt die Mädels den Rhein entlang nach Colonia, und wie der Liebe Gott es so will: Die Stadt wird gerade belagert von den gefürchteten Hunnen, die in Sachen Benimm gegenüber Frauen recht ungeübt sind...
Der Legende zufolge erlitten die frommen Jungfern vor den Toren Kölns das Martyrium. Ralf König fügt den zahlreichen Legendenversionen um die Schutzheilige der Stadt mit seinem neuen Comic eine weitere hinzu, gewürzt mit sozialethisch desorientierten Heiden, sadomasochistischen Klosterbrüdern und wohlgeformten Barbaren, und den Jungfrauen blubbern die Hormone vor lauter christlichem Keuschheitsgelübde aus den 22000 Nasenlöchern.
RALF KÖNIG,  1960 in Soest bei Dortmund geboren, Tischlerlehre, Studium der freien Graphik an der Kunstakademie Düsseldorf, rasanter Aufstieg zum erfolgreichsten Comic-Zeichner der Schwulenszene. Grosser Durchbruch mit ‚Der bewegte Mann‘ 1987, der als Comic wie als Film ein grosses Publikum eroberte. Zahlreiche weitere, auch verfilmte Veröffentlichungen (u. a. ‚Kondom des Grauens‘, ‚Wie die Karnickel‘), vielfache Auszeichnungen (u. a. 2006 auf dem Internationalen Comic-Salon Erlangen den Spezialpreis der Jury für seine künstlerische Stellungnahme im Karikaturenstreit). Seit 2007 zeichnet König für die Comic-Seiten der FAZ,  dafür entstand ‚Prototyp‘, der Beginn einer geplanten Trilogie über das Alte und Neue Testament.

VERBRECHEN: DER DORN

1.- Diese Geschichte gefällt mir , weil es kein Tropfen von Blut darin gibt, nur sehr kleine Verletzungen im Fuss, als Feldmayer in einem Schuhegeschäft kleine Reissnägeln in der Schuhen versteckt.
2.- "Das Museum veränderte Feldmayer" (Seite 165)
Ich glaube es nicht: er hat immer dieses Charakter gehabt: er liebt schweigsam zu sein... allein zu bleiben... alles beobachten... alles anzuschauen...
Das Museum hat nur sein Charakter vertieft, weil er im Museum mehr Einsamkeit und Ruhe und Stillschweigen als in der anderer Jobs bekommen hat. Er war zufrieden mit dieser Lage: Feldemayer beschwerte sich nie (Seite 162).
3.- Diese Geschichte scheint mir wirklicher als die andere. Ich kann einfach mich diesen Mann vorstellen, wie er in derselbe Saal bleibt, versuchend die Stunden zu passen und aufzupassen... Tagein Tagaus... Monate... Jahre... und am Ende hat er unter einer Psychose gelitten und der Durchbruch gemacht.
Ich finde alles möglich, alles normal.

dimecres, 2 de juliol del 2014

SCHAUSPIELER UND SCHAUSPIELERINNEN (II) (Tenorio, Goethe, Maragalll

Nun, dieses Nachts, hielt dieser ehemalige Fußballer mich an und sagte mir, dass sie jemanden brauchten um eine sehr einfache Rolle in der Komödie Don Juan Tenorio von José Zorrilla darzustellen. Die Rolle ist das, was einem Polizisten entspricht, der an einer Stelle auf Don Juan zeigt und sagt: Im Namen der Gerechtigkeit, seien Sie festgenommen, Tenorio!" Und das und nicht allzu viel mehr ist meine Rede. Und ich, dies sagend, muss mit großer Sorgfalt gestikulieren, mit der linken Hand, die Hintergrund der Szene ist, so dass es nicht die Sicht der Menschen im Publikum behindert, wie der Regisseur mich unterrichtete.
Ich denke, dass sogar wenn ich nicht von ihnen auf der Straße angehalten worden wäre, hätte ich auch eines Tages (oder eines Nachts) sie gestoppt, um ihnen den Vorschlag zu machen der jetzt unter der Gruppe zirkuliert. Es stellt sich heraus, dass ich ein Forschungsprojekt an der Universität Barcelona mache, über den Griechischen Mythos von Iphigenie, die nach der Mythologie des antiken Griechenland, die Tochter Agamemnons war, der Kommandeur der griechischen Flotte war, um die Stadt Troja zu erobern.
Es wird untersucht, wie dieser Mythos zu uns gekommen ist, seit dem V Jahrhundert v. Chr., wo Euripides zwei Tragödien geschrieben hat: Iphigenie auf Aulis und Iphigenie auf Tauris...

SCHAUSPIELER UND SCHAUSPIELERINNEN (Tenorio, Goethe, Maragalll..) (I)

Eines Nachts ging ich gegen 23.00 Uhr Katalonien Allee meines Dorfs entlang und, wie so viele andere Nächte, traf ich eine Gruppe, die auf dem gleichen Bürgersteig, in die entgegengesetzte Richtung ging. Ich hatte immer den Verdacht, dass sie aus der Ateneu adrianenc kämen und genauer gesagt, sie Theater geprobt hätten.
In der Tat bestätigten sie mir das in dieser Nacht. In der Gruppe war ein Mann in meinem Alter, der mit der Fußballmannschaft St. Gabriel gespielt hatte und der bereits die Gelegenheit gehabt hatte, zusammen mit mir, sich daran zu erinnern, dass wir beide im Sommer 1966 einen Ausflug nach Wien gemacht hatten, um an einem internationalen Sportturnier teilzunehmen.
Innerlich sagte ich mir, dass diese Leute Schauspieler und Schauspielerinnen waren; übrigens der ehemalige Fussballspieler hatte aus dem Gedächtnis rezitiert, unter anderem, den Namen und Vornamen eines deutschen Mädchens, das Teil einer Gruppe von Schülerinnen war, die in diesem Sommer 1966, im gleichen Jugendhaus wie wir, in Wiens Peter Jordan Straße einquartiert wurden (das Jahr schreibe ich zweimal, um deutlich zu machen, dass ich mich nicht irre und dass 47 Jahre schon vergangen sind).
Selbstverständlich war fast keiner von uns jemals in einer Stadt wie Wien gewesen, wo es so viele Gärten gibt...
(Fortsetzung folgt... nächste Woche)

GOETHE UND VERBEN MIT PRÄFIX

EINIGE VERBEN MIT PRÄFIX VON JOHANN WOLFGANG VON GOETHE GESCHRIEBEN (“IPHIGENIE AUF TAURIS”):

Und Gegen meine Seufzer bringt die Welle
Nur dumpfe Töne brausend mir herüber. (Iphigenie, 13)

Weh dem, der fern von Eltern und Geschwistern
Ein einsam Leben führt! Ihm zehrt der Gram
Das nächste Glück vor seinen Lippen weg. (Iphigenie, 15)

So hält mich Thoas hier, ein edler Mann,
In ernsten, heil’gen Sklavenbanden fest (Iphigenie, 33)

Und unsre Göttin sieht willkomm’nem Opfer
Von Thoas Hand mit Gnadenblick entgegen. (Iphigenie, 61)

                                 …leider fasste da
Ein fremden Flüch mich an und trennte mich
Von den Geliebten… (Iphigenie, 83)

                                  …riss das schöne Band
Mit ehrner Faust entzwei(Iphigenie, 85)

                                      …und frische Lust
Des Lebens blüht in mir nicht wieder auf. (Iphigenie, 89)

Umschwebt mit frohem Fluge nicht der Sieg
Das Heer? Und eilt er nicht sogar voraus? (Arkas, 132)
Oft wich ich seinem Antrag mühsam aus. (Iphigenie, 154)

Missgünstig sieht er jedes Edeln Sohn
Als seines Reiches Folger an; (Arkas, 160)

Tanatas Teeschale

In dieser sehr interessanten Story gibt es eine wichtige historische Frage, die auf Seite 33 steht.
Von Schirach sagt:
Eine Garotte ist ein dünner Draht, an dessen Enden kleine Holzgriffe angebracht sind. Sie entwickelte sich aus einem mittelalterlichen Folter- und Henkerinstrument – bis 1973 wurden damit in Spanien Todesurteile vollstreckt--, und sie ist noch heute ein beliebtes Mordwerkzeug.
Und das ist nicht richtig. Tatsächlich wurden damit in Spanien bis 1974 Todesurteile vollstreckt. Letzte Opfer waren Salvador Puig i Antich und Georg Michael Welzel.
Am 25. September 1973 griff die Polizei in der Carrer Girona 70 in Barcelona zu, um mehrere MIL-Aktivisten (Movimiento Ibérico de Liberación) zu verhaften. Hierbei kam es zum Schusswechsel, bei dem Puig Antich schwer verletzt wurde und Francisco Anguas Barragán von der Guardia Civil getötet wurde. Obwohl Indizien darauf hinwiesen, dass der Schuss nicht aus seiner Waffe kam, wurde er am 7. Januar 1974 wegen Mordes an dem Guardia-Civil-Beamten zum Tode verurteilt. Das Urteil wurde von einem Militärgericht gefällt und ist geprägt vom Rachedurst des Regimes nach dem geglückten Attentat auf den Regierungschef und persönlichen Vertrauten Francos, Luis Carrero Blanco, am 20. Dezember 1973.
Am 2. März 1974 wurde das Urteil im Gefängnis Modelo in Barcelona vollstreckt. Der Tod wurde vom staatlich bestellten Henker mit Hilfe der Garrotte herbeigeführt. Puig Antich ist damit zusammen mit dem DDR-Flüchtling (Deutsche Demokratische Republik) Georg Michael Welzel der letzte Verurteilte, der in Spanien mit der Garotte hingerichtet wurde. Sein Name steht heute auf einer der vielen Stelen auf dem Montjuïc-Friedhof, die der Opfer des Franco-Regimes gedenken.
Seine Verwandten bemühen sich derzeit darum, dass der Prozess neu aufgerollt wird.
  (Um mehr zu wissen:     http://de.wikipedia.org/wiki/Salvador_Puig_Antich> )

"VERBRECHEN" von Ferdinand von Schirach, Piper München Zürich, 2010

FÄHNER
Wir haben hier ein sehr gut Strafverteidiger, der den Fall gewonnen hat; und ein sehr schlecht Staatsanwalt, der nicht bemerkt hat, was das wahres Versprechen war.
Tatsächlich hat Ingrid nicht verlangen dass er nie sich scheiden wolle, sondern dass er auf sie aufpasse (Seite 10). Und das heisst etwas anderes als nur neben ihr bleiben... Wirklich hat Fähner nicht auf sie aufgepasst. Er gab auf (Seite 12):
   ...Nachts stand er auf und las Science-Fiction-Romane...
   ...Der Garten wurde Fähners Rettung...
Er hat nicht mit ihr über dieser unerträglichen Lage gesprochen. Er hat nur ein schwachen Versuch gemacht, aber er hat sich gestoppt nur weil sie eine Pfanne nach ihm geworfen hat (Seite 13) Fähner ist ein Feigling.
Ich unterstütze den Staatsanwalt, als er gesatgt hat, dass Fähner Alternative gehabt habe (Seite 16), aber die wahre Alternative waren: a) für Ingrid im Ernst zu sorgen; und b) Selbstmord am Ende zu begehen. Aber ihm war es viel einfacher Ingrid zu töten als Freitod zu wählen.

dimarts, 24 de juny del 2014

MORDECHAI VANUNU

Vor mehr als 27 Jahren entschloss sich Mordechai Vanunu (1954, Marrakesch), der damals als Techniker in Israels Dimona-Kernforschungszentrum, im nordlichen Teil der Wüste Neguev, arbeitete, zu einer bravourösen Tat, die ihm die Bewunderung der demokratischen Weltöffentlichkeit eintrug.  Er tat, was niemand vor ihm gewagt hatte:
1986 enthüllte er die Dimensionen des bereits damals recht umfangreichen Kernwaffenarsenals der israelischen Machthaber in Tel Aviv. Er liess wissen, dass Israel zu jenem Zeitpunkt über Hunderte atomare Sprengköpfe verfügte, was sehr hohe  Rang  im Anhäufen solcher Mordinstrumente bedeutete.
Damals  wurde Mordechai Vanunu vom Auslandsgeheimdienst  Mossad in Italien gekidnappt, nach Israel zurückgebracht und dort zu 18 Jahren Gefängnis verurteilt.
Nach seiner Entlassung im April 2004 gab er eine Pressekonferenz, auf der er die physischen un psychischen Foltermethoden seiner Gefängniswärter im Detail schilderte.
ISRAEL  IST NICHT MEIN LAND“
„Israel ist nicht mein Land“ begründete Vanunu 2010 seinen wiederholt von den Behörden zurückgewiesenen Ausreisewunsch.
Inzwischen fordern Organisationen und Einzelpersonen vieler Länder Freiheit für Mordechai Vanunu. Zu den prominenten Unterstützern dieses Verlangens gehören der seinerzeitige  (1971) Enthüller der Pentagon Papers Daniel Ellsberg; der US-Publizist Noam Chomsky, die japanische Künstlerin Yoko Ono und der frühere südafrikanische Erzbischof Desmond Tutu.
(übersetzt, zusammengefasst und gestützt auf  „The Guardian“, Sidney... mit Hilfe von deutschen Freunden)

DER SPAGAT





„Nach dem politischen Umbruch in der Ukraine versucht der frischeingesetzte Übergangspräsident Olexander Turtschinow den Spagat: Die Wiederannäherung an Europa und neue Gespräche mit Moskau...“ (Deutsche Welle, langsam gesprochene Nachrichten, 24-02-2014)

Spagat (1)der, -(e)s, -e; eine Übung (beim Ballet oder Turnen), bei der man (auf dem Boden) ein Bein waagrecht nach vorne und das andere waagrecht nach hinten streckt (Langenscheidt Wörterbuch)
Und ich sage: merkwürdig... oder?

Materialien benutzt um die "Erklärung des NSA-Chefs, Keit Alexander (apokryph)" zu schreiben

- Deutsche Welle, Berlin, 31-10-13 langsam gesprochene Nachrichten.
- Rotfuchs,Berlin,  November 2013, Nr. 190.
 - La Vanguardia, Barcelona, 6-11-13, Seite 10, “Berlín crida l’ambaixador britànic per l’espionatge”, von R.Poch.
-El Periòdico, Barcelona, 31-10-13, Seite 8, “Espiant”, von J.M. Fonalleras.
-El Punt Avui, Barcelona, 3-11-13, Seite 12, “Secrets de domini públic” von Quim Aranda.
- Le Monde, Paris, 25-10-13, Seite 3, «Le Royaume- Uni, serviteur zélé et relais européen de la       NSA» von Y. E.

EINE ERKLÄRUNG DES NSA-CHEFS, KEIT ALEXANDER (apokryph)






Es ist ganz falsch, dass der US-Geheimdienst NSA sich heimlich Zugriff auf die internen Datennetzwerke der Internetkonzerne Yahoo und Google verschaffe.


Damit kann die NSA (National Security Agency) die Email-Kommunikation von hunderten Millionen Menschen weltweit nicht ausspähen, wie die Zeitung Washington Post, unter Berufung aus den sogenannten Dokumenten des früheren US-Geheimdienstmitarbeiters Edward Snowden berichtete.

Auch US-Bürger sind von dem Überwachungsprogramm mit dem Namen Muscular nicht betroffen.

Und mehr Lügen: diese Zeitung Washington Post zitiert ein sogenanntes vertrauliches NSA-Dokument von 09. Januar 2013, dem zufolge in den 30 vergangenen Tagen etwa 181 Millionen Datensätze gesammelt worden wären. Alles falsch!

Unser Geheimdienst handelt nur auf Grundlage von Gerichtsbeschlüssen und würde nie in ingendwelche Datenbanken einbrechen.

Snowden ist ein globaler Paria, der Zuflucht in Russland zu nehmen gezwungen ist, um das Spiel von den Russen zu machen… die Russen, deren Ziel es ist, Unkraut zwischen den Beziehungen von Deutschland mit den USA zu säen.

Im Geheimdienst arbeiten wir hart. Seit dem Zweiten Weltkrieg, haben wir ein spezielles Programm, dessen Name Five Eyes ist, zur Schaffung einer Zusammenarbeit zwischen den Geheimdiensten der Vereinigten Staaten und vier anderen englischsprachigen Ländern: Kanada, Australien, Neuseeland und natürlich Großbritannien.

In der 100.000.- m2 großen Zentrale Fort Meade (Maryland) der 1952 gegründeten NSA arbeiten derzeit 20.000.- Menschen. Auf den Parkplatz vor dem Schwarzem Block passen mehr als 40.000.- Kraftfahrzeuge.

Wir sind da, in den Sozialen Netzwerken, und auch in der Zukunft werden wir dabei sein.

Oft spricht man über die Spionage als zweitältestes Gewerbe der Welt, wenn es ein früheres gäbe. Man datiert den ersten Code dieser Kunst auf das Jahr 2.000 v. Chr., aus Inschriften auf Tontafeln, die angeblich unter Bezugnahme auf geheimnisvolle Feuer-Signale ein Schlüssel waren, der zwischen den verschiedenen Völkern der Region Mesopotamien ausgetauscht worden war.

Das Wichtigste an der Tatsache überhaupt: Wenn ein nordamerikanischer Präsident heute oder in Zukunft einen wirklichen Sicherheitsstaat errichten will (und nicht diese Sache die wir heutzutage haben!) hat er, unser Präsident, mit Hilfe der NSA alle Werkzeuge schon in den Händen…

Und schließlich will ich noch ein Beispiel geben, um vor allen zu beweisen, dass unser System perfekt ist: Letzte Woche hat ein Junge Präsident Obama erzählt, dass sein Vater ihm gesagt hat, dass die Vereinigten Staaten ein großer Spion sind, der alle Leute in der Welt ausspioniert. Und Obama antwortete: Er ist nicht dein Vater..! Sehen Sie? Wir sind perfekt!

dimecres, 28 de maig del 2014

Flors de la vida petita





Les flors de la vida petita són tossudes i fortes, però d'aparença fràgil.

Neixen a les esquerdes dels dies viscuts, al cor dels records, a les cartes escrites, al balcó dels  dies quiets.
Són menudes com grans d'arròs,blanques i discretes com les flors dels crespinells.
Floreixen quan la memòria, fràgil, esdevé un tresor.
Quan els dits s'aturen i pensen aurores i postes pretèrites.
Quan la mirada veu alhora paisatges enfora i endins.
Quan la tendresa entapissa els cors i els amara amb una oculta saviesa.

diumenge, 25 de maig del 2014

ALPENS, CARTA OBERTA A "EL 9 NOU"




Senyor director de El 9 Nou:
En el setmanari de divendres passat, 10-1-14, vostès publiquen a primera plana la notícia sobre una desgràcia de la qual fou víctima una vaca, a la que varen torturar i matar, en el decurs d’una bretolada.
En aquest titular de primera plana vostés hi han inclós el nom del municipi d’Alpens, en explicar que l’autor d’aquesta bretolada  és un veí d’aquell poblet, però aquesta circumstància no sembla que tingui una importància suficient –en el context de la notícia—com per figurar en un titular i, a sobre, de primera plana.
Recordo que, en la ja antiga Facultat de Ciències de la Informació de la Universitat Autònoma de  Bellaterra, a principis dels anys setanta,  ens explicaven, als estudiants de periodisme que a l’hora de redactar una notícia –i sobretot, en posar-li un titular—havíem de tenir en compte la regla que els professors d’aleshores anomenaven “de la piràmide invertida”, és a dir, la base a dalt. La qüestió més important de la notícia calia posar-la en primer terme, en el titular. I després era necessari distribuir els paràgrafs del text, seguint el mateix criteri, fins arribar al final, a baix de tot,  a la punta de la piràmide, on hauríem de fer constar els detalls de menor importància, si és que ens quedava espai disponible.
I en la meva modesta opinió, la circumstància que el brètol sigui un veí d’Alpens només és un detall de menor importància. No li sembla, senyor Director?